جنگ داخلی آمریکا (به انگلیسی: US Civil War) جنگ بین ایالت‌های شمالی به رهبری آبراهام لینکلن از حزب جمهوری‌خواه و یازده ایالت جنوبی تحت فرمانروایی رئیس‌جمهور جفرسون دیویس که در ایالات متحده آمریکا رخ داد.


مقدمه
چند هفته پس از انتخابات ریاست جمهوری در ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۰، کارولینای جنوبی با رأی مجلس قانونگذاری خود، خروج از جرگه ایالات متحده را اعلام کرد. بلافاصله پس از مراسم سوگند لینکلن در ۴ مارس ،۱۸۶۱ ایالات متحده تجزیه شد. در این روز ایالت‌های کارولینای جنوبی، جورجیا، فلوریدا، می‌سی‌سی‌پی ، آلاباما، لوئیزیانا و تگزاس کنفدراسیون کشورهای آمریکا را تشکیل دادند. اندک زمانی بعد، آرکانزاس ، کارولینای شمالی ، ویرجینیا و تنسی نیز به ایالت‌های شورشی پیوستند و تعداد ایالت‌های تجزیه طلب به ۱۱ ایالت رسید. در این کشمکش، یازده ایالت جنوبی به ایالت‌های برده مشهور شده بودند، چرا که در این مناطق برده‌داری هنوز رواج داشت و برعکس ایالت‌های شمالی ممنوع نشده بود.

american_civil_war_1
این جنگ در ۱۲ آوریل ۱۸۶۱ با حمله جنوبی‌ها به یکی از پایگاه‌های شمالی در فورت سامترس آغاز شد و با تسلیم آخرین ارتش جنوبی‌ها در ژوئن ۱۸۶۵ به پایان گرفت. جنگ داخلی، خونین‌ترین و پرخسارت‌ترین جنگ در تاریخ آمریکا بود، که در آن حدود ۶۰۰،۰۰۰ نفر زندگی خود را از دست دادند و مخارج جنگ از مرز ۸ میلیارد دلار نیز تجاوز می‌کرد. علاوه بر این، جنگ داخلی در کنار انقلاب آمریکا، تنها جنگ بزرگی بود که در خاک ایالات متحده اتفاق افتاد. بسیاری از خانواده‌ها اعضایی را دشتند که در هردو طرف جبهه، در حال جنگ بودند. این جنگ هنوز در خاطره آمریکایی‌ها زنده‌است و از آن بارها فیلم‌سازی شده‌است. به خصوص در ایالت‌های جنوبی که در این جنگ بیشترین نقش را داشتند.
civil_war

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

6 + نوزده =